“Onu bir başka kentte bıraktım ve ayrılığın yükünü tüketici bir yanılsama olarak aylar boyu tek başıma taşıdım. Işığın sönmüş bir deniz feneri gibi uykusuz ve bütün tehlikelere açık. Kendimi onarmak için ağırdan aldım. Rüzgarlara vurdum. Ama sonunda yavaşça da olsa silindi yüzü.”

(İnci ARAL)